We leven in een tijd waarin presteren de norm is. Waarin we worden geprezen om onze draagkracht, snelheid en ons aanpassingsvermogen. Maar wie leert ons luisteren naar ons lichaam? Naar onze innerlijke stem, die vaak al zo lang probeert te zeggen: “Het is genoeg zo!”
De afgelopen periode verloor ik energie, doordat ik zóveel gaf aan de missie van Bel Je Coach. Ik had zo’n duidelijk visioen: samen met andere coaches laagdrempelige coaching bieden. Mensen — medewerkers van organisaties — preventief helpen wanneer zij mentaal vast dreigen te lopen. Professionele coaches zichtbaar maken, zodat hulpzoekers sneller bij de juiste coach terechtkomen, en niet verdwalen op allerlei ‘marktplaatsen’ van coaches.
Van gedrevenheid naar overdrive
Vol enthousiasme en gedrevenheid ben ik in 2022 aan de slag gegaan. Leergierig als ik ben, pakte ik alles aan wat mij geestelijk zou verrijken en mijn kennis zou vergroten, zodat ik mijn visioen kon waarmaken.
Ik deed veel zelf. Was nachtenlang op. Omdat ik de overtuigingen had zoals: ‘Als je iets bouwt, moet je eerst alles zelf kunnen’ en ‘Hard werken is de enige weg naar succes’.
En ja, daar ging het mis. Mijn gedrevenheid sloeg om naar overdrive. Mijn overtuiging dat ik alles moest kunnen, sneed me af van mijn gevoel. Ik ging maar door. Ik wilde er voor iedereen zijn, maar vergat mezelf. De stem van mijn ziel die zei: ‘Het is genoeg zo’, negeerde ik volledig.
Ik kan zo goed de ander een spiegel voorhouden, maar keek er zelf onvoldoende in…
Interessant, als je bedenkt dat ik las medium de behoeften en processen van anderen volledig kan horen en zien — maar geen gehoor gaf aan mijn eigen ziel. Mijn ziel. Het aardse leven, mijn wil, slurpte me op. De signalen om terug te keren naar mijn ziel negeerde ik compleet.
Hardhandig werd ik in de stoptrein gezet. Eerlijk: het was nodig.
Blijkbaar moest er iets gebeuren waardoor ik uit de Thalys zou stappen, terug de stoptrein in…
Het gevecht met mijzelf, ik had het niet door
Als fanatiek beoefenaar van gevechtsporten klapte ik door mijn been — zomaar, uit het niets, en heel pijnlijk. Niet veel later vertelde mijn gynaecoloog dat ik te veel afwijkende cellen in mijn baarmoeder had. Dat leidde tot een ingreep om erger te voorkomen. Dit betekende: rust!
Doordat ik zó bezig was met mijn missie — niet meer vanuit overgave, maar vanuit wilskracht — knakte mijn fysieke systeem. Ik kreeg een duidelijke waarschuwing mijn lichaam was mijn raadgever. Het werd een moment van bezinning, een harde confrontatie met mijn grenzen. Ik werd gedwongen om ook stil te staan bij mijzelf, behalve bij anderen. Ik had even niet door dat ik in gevecht was met mijzelf.
Ik nam weer de tijd om in mijn spiegel te kijken
Het was dus hoognodig om mij weer te verbinden met mijn ziel. Ik was aan mijzelf voorbij gegaan; Mijzelf, mijn eigen leven vraagt om dezelfde aandacht en zorg die ik anderen probeer te bieden. Ik was vergeten om in mijn spiegel te kijken. Ik kan niet garanderen dat dit me nooit meer zal gebeuren. Want ook al weet je het, het blijft een leerproces om het daadwerkelijk te kunnen. Ook voor mij, maar ik blijf leren!
Deze ervaringen leerden me wederom dat groei niet alleen zit in doen en bereiken, maar ook in loslaten en toelaten. Het bracht me terug naar mijn kern, naar een ontspannen ritme waarin ik weer de tijd neem om echt te luisteren — naar mijn lichaam, mijn innerlijke stem, mijn ziel. Ik gaf mezelf de nodige heling en vulde mijn batterij. Het was een transformatie welke ik heb omarmt, als een nieuw begin;
‘Nieuwe deuren openen zich, wanneer je zal loslaten wat je krampachtig vasthoudt’
Liefs,
Esther
Spirituele boodschap
Tijd bestaat in de gedachten van de mens — en kan tot een dwaalspoor van de geest leiden.
De angst voor het tijdelijke, terwijl er oneindigheid is. Het vastklampen aan een idee verwijdert je van het nu.
Nu is de tijd. De enige tijd.
Neem de tijd om tijdig in te zien dat tijd is wat je geest ervan maakt.
‘Bron’
22-6-2025
