“Wanneer je wordt geboren, lacht iedereen. Wanneer je doodgaat, huilt iedereen.”
Het zijn de wijze woorden van een van mijn mentoren. Deze week overleed een bevriende ondernemer met wie ik het pand deel voor mijn werk. Hoe hard hij ook bezig was om te herstellen, zijn lichaam was klaar hier op aarde.
Het vorige weekend voelde ik zijn overlijden al aankomen en ik sprak dit uit naar mijn man. Afgelopen maandag was de energie anders, het was de dag waarop zijn reis verderging.
Als mens reageerde ik verdrietig, vooral omdat hij nog zoveel plannen had
We zouden ook afspreken om te delen hoe we elkaar als ondernemer konden versterken. Ik voelde de tranen voor hem, mijn compassie voor zijn naasten, en het directe gemis van hem als persoon. De afspraak die we hadden gepland, zal in deze vorm van het leven nooit meer plaatsvinden…
Omdat ik al zoveel mensen en naasten heb verloren in dit leven — en hen heb mogen bijstaan in hun proces naar hun verdere reis — heb ik inmiddels geleerd om met de dood om te gaan.
Ik zie de dood als een nieuw begin
Een reis die verder reikt dan dit aardse bestaan waar we als mens zo gehecht aan zijn geraakt. Aan het idee dat we hebben gevormd over hoe ons leven zou moeten zijn. Maar over het aardse, stoffelijke leven hebben we geen controle.Op het moment dat je als mens wordt geboren, ontstaat er gehechtheid. Jij raakt gehecht aan je lichaam, je voertuig in dit leven. Je omgeving raakt gehecht aan jou als persoon in zijn of haar verhaal. Je raakt gehecht aan elk idee van hoe het leven zou moeten zijn. Je menselijke geest, je ego, is sterk aanwezig. Het is meestal je ego dat de leiding neemt en bijdraagt aan elke emotie die je als mens kunt voelen.
We zijn mensen!
Maar wanneer je dieper in jezelf gaat en contact maakt met je ziel, beleef je elk pijnlijk verhaal anders. Dat betekent niet dat je geen verdriet mag hebben — we zijn mensen! Juist op de momenten dat het intens is, kun je de acceptatie vinden in hoe de ziel van iemand die een plek heeft ingenomen in jouw aardse leven, weer verder reist.
Dat besef geeft mij een diep gevoel van rust en berusting. Zelfs zó dat ik nieuwsgierig ben naar hoe mijn reis verder zal verlopen, wanneer mijn lichaam ermee stopt.
Die open houding helpt mij. Ik ben niet bang om dood te gaan.
Wat ik verdrietig vind, is dat mensen van wie ik op deze wereld heb mogen houden geen onderdeel meer uitmaken van mijn verhaal in dit leven. En dat zij verdrietig zullen zijn omdat ze mij als mens gaan missen.
Er was een tijd in mijn leven dat ik alleen maar wilde reizen en overal naartoe vloog.
Dat vind ik nu en dan nog steeds leuk hoor 😉 Maar de innerlijke reizen — de ontmoeting met andere spirits, zielen, zijn zoveel mooier. De handreikingen die ik, behalve voor mezelf ook voor anderen, ontvang om inzicht te krijgen in hoe we omgaan met het onthechten van pijnlijke verhalen in ons leven, brengen zoveel meer.
Ik ben er, als gids
Deze zomer heb ik geen reis naar een aardse bestemming gepland. Ik ben er voor wie klaar is om met mij samen te reizen. Ik ben jouw gids die met je ziel meereist. We gaan op ontdekkingsreis, waarin je ontdekt hoe je het onzichtbare zichtbaar mag maken. Zodat je op een andere wijze je tijd in dit leven kunt vervullen met liefde, voor jezelf en voor anderen. Je laat los wat losgelaten mag worden. Je onthecht je van wat pijnlijk is en verbindt je weer met je ziel. Je krijgt toegang tot je verborgen innerlijke schatten, die je ziel in eerdere reizen heeft opgedaan.
Zodat je het aardse leven als een cadeau zult ervaren, telkens wanneer je ’s ochtends wakker wordt.
“Het leven is om te léven. Bestaan, overleven, dat is wanneer je uit verbinding bent met jezelf.”
Liefs,
Spirituele boodschap
‘De dood is een cadeau voor je ziel.
Het is de uitnodiging om weer verder te gaan.
Je te onthechten van alles dat slechts tijdelijk is.
Het tijdelijke is zonder gehecht te zijn aan de aardse tijd.
Tijd is wanneer je bewust bent waar jij je nu begeeft.
Jij je overgeeft aan alles wat je getoond wordt.’
Bron – 20-7-2025
