Verwachtingen horen bij het mens-zijn.
En tegelijkertijd zijn ze de oorzaak van veel pijn, in relaties, en zelfs op wereldniveau.
We zijn gehecht aan hoe ons ego vindt dat het zou moeten zijn.
En raken teleurgesteld wanneer de werkelijkheid anders is.
We projecteren ons ongenoegen op de ander…
of wijzen onszelf af omdat we ons ideaalbeeld niet hebben bereikt.
Zo raken we steeds verder verwijderd van wie we werkelijk zijn.
Want ja… we zijn als mens beperkt , tenzij we ons iets anders herinneren.
Onze ziel kiest ervoor om tijdelijk in dit lichaam te zijn.
In deze wereld, met al haar eerdere ervaringen.
Jouw ziel draagt waarden in zich.
Wanneer je hiernaar luistert behoud je de verbinding met jezelf, je ziel. Deze waarden helpen je om in liefde te blijven. In verbinding met jezelf en met de bron.
Wellicht heb je ze meegenomen uit eerdere ervaringen…
Of heb je ze altijd al gevoeld. En dát gevoel is je kompas, je innerlijk stem!
Je grens is daarmee geen harde muur.
Maar een zachte, heldere duidelijk lijn.
Een lijn die zegt:
“Tot hier… en niet verder, want hier verlies ik mezelf.”
Hoe ontstaan verwachtingen?
Dagelijks gaan er duizenden gedachten door ons heen, soms wel tot 60.000 à 70.000.
Gedachten die voortkomen uit eerdere ervaringen, overtuigingen en patronen.
Gedachten die ons sturen… vaak zonder dat we het doorhebben. Waarmee we onbewust vaker uit contact met onze ziel zijn.
Vanuit die stroom van gedachten ontstaan overtuigingen.
En vanuit overtuigingen ontstaan verwachtingen, naar onszelf en naar de ander.
En onbewust leggen we die elkaar op of onszelf op. En precies daar ontstaat ruis.
Een verwachting komt voort uit tekort.
Een grens komt voort uit verbinding met jezelf.
Wanneer je je meer verbindt met jezelf, je ziel, je innerlijke stem, dan
ontdek je wat het werkelijk betekent om dichtbij jezelf te blijven.
En ook hoe je “stop” zegt.
Niet vanuit weerstand, maar vanuit helderheid en duidelijke communicatie.
Misschien vraag je je nu af:
“Als ik stop zeg… leg ik dan niet óók iets op aan de ander? Is dat dan niet ook een verwachting?”
Nee, hier zit het verschil;
- Een verwachting komt voort uit tekort, eigen belang of behoefte.
- Een verwachting wil iets van de ander.
- Een grens komt voort uit verbinding met jezelf.
- Een grens beschermt je tegen de ander.
Wanneer je zal doorzien dat verwachtingen vaak voortkomen uit beïnvloeding, uit oude patronen en zelfs als zelfs manipulatie wordt ingezet.
Dan pas voel je en hoor je je innerlijke stem: “hier hoef ik niet in mee, dit is mijn grens.”
Dit is geen afwijzing naar de ander, maar die ander kan dit zo ervaren. Die ervaring is voor die ander. Gun die ander dat proces.
Neem het waar en laat het daar!
Dat is jouw grens en hiermee verlaat je jezelf niet langer in het tegen beter weten in te willen voldoen aan het invullen van de behoefte, de verwachting.
We zijn allemaal gelijk, je hoeft voor niemand te buigen!
Ben je bewust als je toch tegen beter weten, tegen je gevoel in aan de verwachting van de ander voldoet, Je elke keer buigt en tegen je eigen waarheid, jezelf in gaat…
We zijn als mens allemaal elkaars gelijken en hoeven voor niemand te buigen.
Conclusie;
Het verschil tussen verwachting en grens is subtiel, maar essentieel:
Bij verwachtingen geef je jezelf weg
aan wat de ander van je verlangt.
Bij grenzen blijf je bij jezelf
en laat je de ander vrij.
Wat zijn jouw waarden?
Waar voel jij dat je buigt… terwijl je eigenlijk jezelf wilt beschermen?
Misschien is dát het moment, waarop je weer thuiskomt bij jezelf.
‘Want echte liefde vraagt niet dat je jezelf verliest
maar dat je jezelf volledig accepteert en niet vergeet!’
